Over Irene van den Bos

Voor kunstenares Irene van den Bos (1953) is schilderen een fundamenteel fysieke handeling. Haar artistieke reis, die begon aan de Gerrit Rietveld Academie en zich verdiepte via Cultural Studies en het kunstonderwijs, draait om de essentie van het maken. In haar werk staat niet het onderwerp en de materie centraal maar de fysieke beweging van het schilderen. Irene gebruikt hier de Engelse term ‘gesteral’ voor.

“I am not into aesthetics; I am into meaning and necessity” – Luc Tuymans

Geleid door het leitmotiv van Luc Tuymans streeft Irene van den Bos naar een kunstvorm die verder gaat dan het louter decoratieve. Haar abstract-impressionistische gebaren vertellen de geheimen van de natuur en tonen de schoonheid van het proces zelf.

Tussen Figuratie en Abstractie

De natuur fungeert in het werk van Irene van den Bos als een stille, achterliggende kracht. Ze werkt vanuit een proces van ´vervorming en vervaging´, waarbij het oorspronkelijke beeld steeds ongrijpbaarder wordt.

“Ik schilder tot het moment waarop figuratie oplost in abstractie en er een nieuwe werkelijkheid zichtbaar wordt. De kern ligt in de spanning tussen de onderdelen en het wonder van de natuurlijke wereld.”

Het resultaat is een oeuvre vol zachtheid en gelaagdheid, waarin de toeschouwer wordt uitgenodigd om de aanraking van de schilder in elke vezel van het doek te voelen.